Historia Domu Ferberów (nie mylić z bardziej znaną budowlą o tej samej nazwie przy ul. Długiej) sięga 1342 r., gdy  wielki mistrz krzyżacki Ludolf König  wydał przywilej lokacyjny, w którym wyznaczono teren pod budowę kościoła Mariackiego oraz plebanii. Wkrótce wybudowano domy, które otoczyły centralnie usytuowany czworoboczny dziedziniec ukryty wewnątrz. Jeden z boków tworzy Kaplica Królewska wybudowana w latach 1678–1681 (budowę sfinansowano w 8/10 ze środków zapisanych na ten cel w testamencie przez prymasa Andrzeja Olszowskiego oraz w 2/10 z donacji króla Jana III) na miejsce poprzedniej kaplicy. Dom Ferberów tworzy ścianę czworoboku skierowaną fasadą w stronę wąskiej ul. Plebania. Fasada powstała w czasie, gdy proboszczem kościoła Mariackiego był Maurycy Ferber (1516-1523). Od jego nazwiska dom wziął swoją nazwę. Portal nad wejściem, w części środkowej zdobi kamienna tarcza z charakterystycznym herbem rodziny Ferberów — trzema głowami dzików w złotym polu — i datą 1518. Umieszczono go tam w czasie remontów w  1715 roku. Fasada Domu Ferberów zniszczonego w czasie II wojny światowej, częściowo przetrwała. Kilka lat temu ten zakątek Gdańska poddano renowacji. Renesansowy kartusz herbowy odzyskał barwy i pierwotny wygląd.

Na ścianach dziedzińca plebanii urządzono jedno z licznych w starym Gdańsku lapidariów gromadzących elementy zabytkowych sztukaterii i reliefowych ozdób kamiennych. Wśród nich znalazło się kilka zabytków heraldyki szlacheckiej Rzeczypospolitej:

Kartusz z herbem Dębno: w polu czerwonym, krzyż srebrny z takąż łękawicą pod lewym ramieniem. Korona nad tarczą herbową i godło świadczą o tym, że mamy do czynienia z herbem szlacheckim. Kapelusz i chwosty oznaczają, że jest to wizerunek herbu osoby duchownej. Elementy typowe dla heraldyki kościelnej, jak liczba chwostów na sznurach kapelusza oraz emblematy zdobiące herb (krzyż, miecz, pastorał), pozwoliłyby na ustalenie miejsca w hierarchii kościelnej jaką zajmował właściciel tego herbu i fundator reliefowej rzeżby. Niestety, stopień uszkodzenia zabytku nie pozwala tego ustalić.

Herb złożony, dwupolowy, należący do osoby świeckiej. W polu prawym (heraldycznie) — godło przypominające uproszczony herb Radwan (w polu czerwonym chorągiew złota kościelna, o trzech polach, z frędzlami u dołu z zaćwieczonym na wierzchu takimż krzyżem kawalerskim). W polu lewym ręka zbrojna wychodząca z korony, z mieczem lub sztyletem w charakterystycznym uchwycie wyobrażającym pchnięcie w dół. Herbem z podobnym godłem (ręka zbrojna z mieczem nad koroną) pieczętowała się m.in. szlachecka rodzina Brandysów. W klejnocie, nad hełmem w koronie, który może sugerować szlachecką proweniencję herbu (może, ale na tle licznych w Gdańsku wyjątków — nie musi) — powtórzenie godła ze zbrojną ręką z mieczem.