{"id":557,"date":"2020-05-01T11:33:53","date_gmt":"2020-05-01T11:33:53","guid":{"rendered":"http:\/\/armaria.info\/?p=557"},"modified":"2020-05-18T22:21:39","modified_gmt":"2020-05-18T22:21:39","slug":"557","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/armaria.info\/?p=557","title":{"rendered":"SZLACHTA W\u0141OSKA I JEJ HERALDYKA"},"content":{"rendered":"[Przeczytanie tekstu zajmie: <\/span> 18<\/span> minut(y)] <\/span><\/span>

 <\/p>\n

WPROWADZENIE<\/span><\/strong><\/p>\n

Historia szlachty w\u0142oskiej jest niezwykle burzliwa, barwna i r\u00f3\u017cnorodna. W rezultacie mo\u017cna napisa\u0107 o niej wiele, ale nic z ca\u0142kowit\u0105 stanowczo\u015bci\u0105, ani w formie uwag generalnych, odnosz\u0105cych si\u0119 do niej ca\u0142ej. Stwierdzenie, \u017ce w Europie mamy do czynienia nie ze szlacht\u0105, ale ze szlachtami (w liczbie mnogiej), pasuje jak ula\u0142 do szlachty wyst\u0119puj\u0105cej na terytorium, kt\u00f3re obecnie przybra\u0142o form\u0119 Republiki W\u0142oskiej. Historia w\u0142oskiej szlachty odzwierciedla burzliw\u0105 histori\u0119 p\u00f3\u0142wyspu apeni\u0144skiego i otaczaj\u0105cych go w\u0142oskich wysp \u2014 zmieniaj\u0105cych si\u0119 w\u0142adc\u00f3w i podzia\u0142\u00f3w terytorialnych, a tak\u017ce licznych pa\u0144stw regionalnych. Jak wiadomo, historia zjednoczonych W\u0142och si\u0119ga zaledwie si\u00f3dmej dekady XIX w. Wcze\u015bniej przez setki lat obcy w\u0142adcy W\u0142och \u2014 przede wszystkim Hiszpanie, Francuzi, Austriacy i Niemcy (Burbonowie i Habsburgowie) stosowali w\u0142asne zasady dotycz\u0105ce szlachectwa \u2014 tytu\u0142y, hierarchie, zasady heraldyki. Do po\u0142owy XVIII w. w wi\u0119kszo\u015bci \u00f3wczesnych pa\u0144stewek w\u0142oskich nie istnia\u0142a szczeg\u00f3\u0142owa regulacja prawna statusu \u00a0miejscowej szlachty.<\/span><\/p>\n

Najwi\u0119kszym i najbardziej w\u0142oskim dworem szlacheckim pozostawa\u0142a przez wieki rzymska kuria, gdzie z czasem znale\u017ali si\u0119 przedstawiciele wszystkich szlacht w\u0142oskich, z jednoczesnym, stopniowym wyeliminowaniem przedstawicieli szlachty zagranicznej. Og\u00f3lnow\u0142oska regulacja prawna dotycz\u0105ca szlachty pojawia si\u0119 jednak dopiero po Zjednoczeniu \u2014 w II po\u0142. XIX w. za spraw\u0105 panuj\u0105cej w Kr\u00f3lestwie W\u0142och dynastii sabaudzkiej. Ta regulacja przyj\u0119\u0142a si\u0119 tylko cz\u0119\u015bciowo, a z czasem zosta\u0142a uznana za niewa\u017cn\u0105, poniewa\u017c niezgodn\u0105 z obowi\u0105zuj\u0105c\u0105 konstytucj\u0105 kr\u00f3lestwa.<\/span><\/p>\n

GENEZA<\/span><\/strong><\/p>\n

Rzymianie dzielili szlacht\u0119 na rodow\u0105, rycerstwo i miejsk\u0105 (decurionale). Najazd barbarzy\u0144c\u00f3w praktycznie zniszczy\u0142 dawn\u0105 struktur\u0119 spo\u0142eczn\u0105.<\/span><\/p>\n

Chocia\u017c Germanie oficjalnie rozr\u00f3\u017cniali tylko ludzi wolnych i niewolnik\u00f3w, w gronie wolnych szczeg\u00f3ln\u0105 pozycj\u0119 posiadali krewni i zaufani w\u0142adcy, tzw. adelingi<\/em>. Otrzymywali nadania ziemi na w\u0142asno\u015b\u0107 uszczuplaj\u0105c monarsz\u0105 (publiczn\u0105) domen\u0119. Kolejne rotacje naje\u017ad\u017ac\u00f3w wp\u0142ywa\u0142y na zmiany w prawie i organizacji urz\u0119d\u00f3w, a co za tym idzie \u2014 tak\u017ce szlachty. Longobardowie okre\u015blili now\u0105, szczeg\u00f3\u0142ow\u0105 organizacj\u0119 urz\u0119d\u00f3w centralnych i lokalnych (w tym m.in.: diuk\u00f3w). Za Frank\u00f3w diuk\u00f3w zast\u0105piono markizami itd.<\/span><\/p>\n

Kolejny wa\u017cny etap zwi\u0105zany jest z podbojem W\u0142och przez Karola Wielkiego i odnowieniem \u015awi\u0119tego Cesarstwa Rzymskiego. Szlachta karoli\u0144ska sprawuje w\u0142adz\u0119 nad lokalnymi spo\u0142eczno\u015bciami. W wi\u0119kszo\u015bci jest ze sob\u0105 spokrewiona. Cz\u0119\u015b\u0107 z nich \u2014 z samym cesarzem, kt\u00f3rego potomstwo szacuje si\u0119 na 60 syn\u00f3w i kilkuset wnuk\u00f3w. Najwy\u017csze rody w\u0142oskiej szlachty do dzisiaj wywodz\u0105 swoje genealogie od Karola Wielkiego lub utrzymuj\u0105, \u017ce s\u0105 z nim spokrewnione, co przez wieki by\u0142o \u017ar\u00f3d\u0142em presti\u017cu i bywa\u0142o przepustk\u0105 do najwy\u017cszych urz\u0119d\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Upadek Cesarstwa Karola Wielkiego i nowa seria najazd\u00f3w skutkuje wy\u0142onieniem si\u0119 warstwy pan\u00f3w na zamkach, szlachty sprawuj\u0105cej lokaln\u0105 w\u0142adz\u0119 i broni\u0105cej okolicy przed naje\u017ad\u017acami. IX-XI w. to tak\u017ce narodziny i rozkwit feudalizmu. Pocz\u0105tkowo tradycyjna szlachta lokalna, osiad\u0142a na odziedziczonej ziemi cieszy\u0142a si\u0119 pewniejszym statusem ni\u017c nowa szlachta feudalna \u2014 obci\u0105\u017cona licznymi obowi\u0105zkami wobec swojego seniora, a tak\u017ce zagro\u017cona odebraniem feudum w razie niewype\u0142niania swoich zobowi\u0105za\u0144. Kiedy dobra feudalne zaczynaj\u0105 przemienia\u0107 si\u0119 w dziedziczne \u2014 coraz trudniej odr\u00f3\u017cni\u0107 stare rody dziedzicznej szlachty od nowych rod\u00f3w szlachty feudalnej, r\u00f3wnie\u017c dziedzicznej. Kolejne przywileje monarsze potwierdzaj\u0105 prawa do dziedziczenia dawnych domen szlacheckich oraz nowych, feudalnych (m.in. Kapitularz z Quierzy<\/em> Karola \u0141ysego z 877 r. i Constitutio de feudis<\/em> Konrada II z 1037). Nieomal ca\u0142y teren p\u00f3\u0142wyspu zosta\u0142 opanowany przez lokaln\u0105 szlacht\u0119.<\/span><\/p>\n

\"\"
Cesarz Konrad II, miniatura z XIV w. [public domain]<\/figcaption><\/figure>\n

Sytuacja uleg\u0142a zmianie kiedy cesarz Henryk II \u015awi\u0119ty sprawi\u0142, \u017ce w\u0142adz\u0119 w miastach przejmuj\u0105 biskupi, kt\u00f3rzy wyparli hrabi\u00f3w. Hrabiowie stopniowo\u00a0 osiadali poza miastami, w zamkach, pozostawiaj\u0105c swoje wywodz\u0105ce si\u0119 z miast tytu\u0142y i daj\u0105c pocz\u0105tek wiejskim hrabstwom, markizatom i wielkiej w\u0142asno\u015bci ziemskiej, a tak\u017ce lennom. Feudalna, dziedziczna, osiad\u0142a na wsi szlachta zachowa\u0142a swoj\u0105 dominuj\u0105c\u0105 pozycj\u0119 a\u017c do nastania i rozkwitu komun miejskich w XII w. Stworzy\u0142a jedyn\u0105 w klasycznym tego s\u0142owa rozumienia warstw\u0119 w\u0142oskiej szlachty opartej na tradycyjnej zasadzie, \u017ce szlacht\u0105 s\u0105 jedynie ci, kt\u00f3rzy wykonuj\u0105 okre\u015blone uprawnienia suwerennej w\u0142adzy (przede wszystkim w\u0142adz\u0119 s\u0105dzenia), odziedziczon\u0105, przy milcz\u0105cej delegacji w\u0142adcy, z nadania lub chocia\u017c z uzurpacji, z czasem utrwalonej.<\/span><\/p>\n

\"\"
Henryk II \u015bwi\u0119ty (Sakramentariusz kr\u00f3la Henryka II, 1002-14) [Bavarian State Library \/ Public domain]<\/figcaption><\/figure>\n

Po rekonstrukcji w\u0142adzy cesarskiej pod ber\u0142em monarch\u00f3w franko\u0144skich i szwabskich, cz\u0119\u015b\u0107 tych pan\u00f3w z\u0142o\u017cy\u0142a cesarzom ho\u0142d lenny, uzyskuj\u0105c potwierdzenie swojego statusu, a nierzadko nawet rozszerzenie uprawnie\u0144 – samodzielne lub mieszane imperium nad swoimi w\u0142o\u015bciami i ich mieszka\u0144cami (prawo do wykonywania ni\u017cszego s\u0105downictwa, a tak\u017ce uprawnienia prawotw\u00f3rcze — do wydawania statut\u00f3w oraz regulowania zasad sukcesji lenna bez udzia\u0142u suwerena). Stali si\u0119 feudalnymi panami Cesarstwa. Pomimo tego, \u017ce ich w\u0142adza i szeregi b\u0119d\u0105 stopniowo topnia\u0142y, pozostan\u0105 najbardziej presti\u017cow\u0105 i najwy\u017csz\u0105 w hierarchii grup\u0105 szlachty w\u0142oskiej do ko\u0144ca okresu feudalnego. Szczeg\u00f3\u0142owy re\u017cim prawny dotycz\u0105cy w\u0142o\u015bci feudalnych okre\u015bla\u0142o prawe w\u0142a\u015bciwe dla regionu p\u00f3\u0142wyspu oraz aktu nadania. W zale\u017cno\u015bci od tego stosowano do nich prawo longobardzkie, franko\u0144skie lub rzymskie, uzupe\u0142nione o dorobek w\u0142oskich glosator\u00f3w.<\/span><\/p>\n

Szlachta feudalna zaczyna podupada\u0107 wraz z pojawieniem si\u0119 komun miejskich, stopniowo j\u0105 eliminowano. Szacuje si\u0119, \u017ce do XX w. przetrwa\u0142o ok. 100 takich rod\u00f3w, przewa\u017cnie na obszarach peryferyjnych. Spora cz\u0119\u015b\u0107 dawnych rod\u00f3w feudalnych przetrwa\u0142a dzi\u0119ki osiedleniu w miastach lub podj\u0119ciu s\u0142u\u017cby na dworach monarch\u00f3w regionalnych – a\u017c do zjednoczenia W\u0142och.<\/span><\/p>\n

\"\"
Herb rodu Ludovisi \u2014 szlachty z okolic Bolonii na rodowym pa\u0142acu w mie\u015bcie. Uwag\u0119 zwraca charakterystyczna tarcza turniejowa, korona rangowa wskazuj\u0105ca na szlacheckie korzenie rodziny oraz litery SPQR w g\u0142owicy tarczy. Rodzina dawnej szlachty z czasem osiad\u0142a w mie\u015bcie dochodz\u0105c tam do wysokich urz\u0119d\u00f3w. Wielk\u0105 karier\u0119 r\u00f3d zrobi\u0142 po przeprowadzce do Rzymu i wyborze kardyna\u0142a Alessandro Ludovisiego na papie\u017ca Grzegorza XV (1621 r.). [fot. M.M.Wiszowaty]<\/figcaption><\/figure>\n

Od ko\u0144ca \u015bredniowiecza struktura spo\u0142eczna W\u0142och doznawa\u0142a radykalnych przemian. Rozpad cesarstwa i nastanie pa\u0144stw regionalnych, w tym – republik miejskich i lokalnych monarchii wp\u0142yn\u0119\u0142o to tak\u017ce na struktur\u0119 szlachty. Pojawi\u0142a si\u0119 szlachta miejska. Byli to zar\u00f3wno przedstawiciele elit miejskich, jak r\u00f3wnie\u017c dawna, zurbanizowana szlachta feudalna oraz rody nowe, po awansie spo\u0142ecznym i ekonomicznym – kupcy, rzemie\u015blnicy, bankierzy. W mi\u0119dzyczasie burzliwa historia p\u00f3\u0142wyspu przebiega w\u015br\u00f3d kolejnych wojen, sojuszy i rozejm\u00f3w mi\u0119dzy regionalnymi pa\u0144stwami. Zmienna koniunktura i b\u0142\u0119dne decyzje finansowe sprawia\u0142y, \u017ce jedne rody bankrutowa\u0142y i pauperyzowa\u0142y si\u0119, a inne wzrasta\u0142y i umacnia\u0142y si\u0119. Okres XIV – XVI w. przebiega w warunkach wzgl\u0119dnej harmonii i stabilizacji. Trwa zmierzch szlachty feudalnej i cesarskiej. Szlachta miejska traci znaczenie na rzecz nowych w\u0142adc\u00f3w absolutnych w monarchiach miejskich. Nowym \u017arod\u0142em awansu szlachty dawnej i pojawienia si\u0119 nowych rod\u00f3w jest potrzeba lokalnych w\u0142adc\u00f3w do posiadania dworu. To kr\u00f3tka reinkarnacja szlachty feudalnej. Nowy feudalizm rozwin\u0105\u0142 si\u0119 w tych regionalnych pa\u0144stwach, gdzie najwcze\u015bniej ustanowiono monarchie. W tych, w kt\u00f3rych najd\u0142u\u017cej utrzyma\u0142 si\u0119 ustr\u00f3j republika\u0144ski, szlachta nigdy nie uzyska\u0142a wi\u0119kszego znaczenia.<\/span><\/p>\n

SZLACHTA MIEJSKA<\/span><\/strong><\/p>\n

Narodziny komun miejskich i szlachty miejskiej \u0142\u0105czy si\u0119 z cesarzem Henrykiem II \u015awi\u0119tym, kt\u00f3ry odda\u0142 miasta biskupom. W\u0142adcy franko\u0144scy kontynuowali proces eliminacji hrabi\u00f3w z miast. XII w. przynosi pojawienie si\u0119 komun miejskich – jako efekt pokoju, \u017cywotno\u015bci ludno\u015bci, odradzania si\u0119 gospodarki i wymiany handlowej. Ustr\u00f3j komun, kt\u00f3re stopniowo wybijaj\u0105 si\u0119 na niepodleg\u0142o\u015b\u0107 korzystaj\u0105c z oddalenia siedziby cesarskiej, pocz\u0105tkowo ma charakter konsularny. Kontrol\u0119 sprawuje w nich pocz\u0105tkowo szlachta feudalna. Z czasem jest zmuszona do oddania cz\u0119\u015bci w\u0142adzy elitom miejskim, a nawet traci j\u0105 zupe\u0142nie na rzecz patrycjatu.<\/span><\/p>\n

\"\"
Herb rodu Piccolomini, z kt\u00f3rego wywodzi\u0142o si\u0119 wielu hierarch\u00f3w ko\u015bcio\u0142a rzymsko-katolickiego, na czele z dwoma XV-wiecznymi papie\u017cami: Piusem II i Piusem III.<\/figcaption><\/figure>\n
\"\"
Charakterystyczne dla heraldyki w\u0142oskiej ukazanie g\u00f3ry w herbie rodu Chigi wywodz\u0105cego si\u0119 ze siene\u0144skiej szlachty<\/figcaption><\/figure>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

\"\" \"\"<\/p>\n

Zabytkowe herby w przestrzeni miejskiej Sieny
\n<\/strong><\/span>Fot. M.M.Wiszowaty<\/strong>\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n

Szlachta miejska tworzy si\u0119 g\u0142\u00f3wnie w p\u00f3\u0142nocnych i \u015brodkowych W\u0142oszech – w Wenecji, Genui, Lombardii, Emilii-Romanii, Toskanii, Marchii, Umbrii i Lacjum. Silne re\u017cimy monarchiczne w po\u0142udniowych W\u0142oszech i w Piemoncie utrudni\u0142y rozw\u00f3j szlachty miejskiej i pozwoli\u0142y na utrzymanie si\u0119 tam o wiele d\u0142u\u017cej systemu feudalnego i feudalnej szlachty.<\/span><\/p>\n

\"\"
Herby rod\u00f3w szlachty florenckiej. W dolnym rz\u0119dzie od lewej: Davizzi, Ceffini, Carcherelli, Capponi, Strozzi. Palazzo Davanzati, Florencja (fot. M.M.Wiszowaty)<\/figcaption><\/figure>\n

 <\/p>\n

Miasta prowadzi\u0142y Z\u0142ote Ksi\u0119gi szlachty (Libro d’Oro<\/em>). Szlachta w miastach wykazywa\u0142a stopniowo tendencj\u0119 do tzw. chiosura<\/em> – czyli zamkni\u0119cia si\u0119 szereg\u00f3w na lud (popoli<\/em>) i w ten spos\u00f3b odci\u0119cia jego przedstawicieli od mo\u017cliwo\u015bci dost\u0119pu do urz\u0119d\u00f3w miejskich (co niejednokrotnie ko\u0144czy\u0142o si\u0119 krwawym buntem i odpowiedni\u0105 liberalizacj\u0105 ustroju, z czasowym wykluczeniem szlachty z w\u0142adz miasta).<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"
Wp\u0142ywowy r\u00f3d miejski Cantelli z czasem uzyska\u0142 tytu\u0142 hrabiowski. Na zdj\u0119ciu nr 1 widoczna \u015bredniowieczna wersja herbu rodziny patrycjuszowskiej (uwag\u0119 zwraca tarcza turniejowa i klejnot \u2014 rzadsze w heraldyce w\u0142oskiej) oraz poni\u017cej \u2014 herb rodowy w wersji arystokratycznej, z koron\u0105 hrabiowsk\u0105, w XIX-wiecznej stylizacji. Zdj\u0119cie nr 2 to herb rodziny w stylizacji neorenesansowej. Kaplica rodu Cantelli w katedrze w Parmie. [fot. M.M. Wiszowaty]<\/figcaption><\/figure>\n

Upadek znaczenia szlachty miejskiej i wzrost znaczenia arystokracji sprawi\u0142, \u017ce wp\u0142ywowe rody patrycjuszowskie zacz\u0119\u0142y zabiega\u0107 o uzyskanie tytu\u0142u arystokratycznego w celu utrzymania swojej pozycji towarzyskiej. Dodatkowym powodem tej tendencji by\u0142y procesy zwi\u0105zane z gospodark\u0105. Po kryzysie bran\u017cy bankowej (we Florencji w II po\u0142. XVI w.) oraz we\u0142nianej (pocz\u0105tek XVII w.), nast\u0105pi\u0142o zjawisko okre\u015blane jako wt\u00f3rny p\u0119d do ziemi. G\u0142\u00f3wnym \u017ar\u00f3d\u0142em dochod\u00f3w miejskich elit (np. florenckich) sta\u0142a si\u0119 na powr\u00f3t ziemia. Zakup odpowiednich d\u00f3br feudalnych dawa\u0142 mo\u017cliwo\u015b\u0107 nabycia powi\u0105zanego z nimi tytu\u0142u. Popyt patrycjatu na tytu\u0142 zacz\u0105\u0142 rosn\u0105\u0107 od XVIII w. i utrzyma\u0142 si\u0119 na wysokim poziomie przez ca\u0142e stulecie.\u00a0 Nastanie w Toskanii rz\u0105d\u00f3w Habsburg\u00f3w oznacza ponowne zwi\u0119kszenie znaczenia szlachty.<\/span><\/p>\n

SZLACHTA DWORSKA I RYCERSKA<\/span><\/strong><\/p>\n

Wywodzi si\u0119 z urz\u0119dnik\u00f3w, kt\u00f3rymi otacza\u0142 si\u0119 w\u0142adca w swoim najbli\u017cszym otoczeniu — ludzi zaufanych i wspomagaj\u0105cych monarch\u0119 w dzia\u0142alno\u015bci administracyjnej i s\u0105downiczej. Z czasem tytu\u0142y hrabi\u00f3w palatyn\u00f3w otrzymywa\u0142y tak\u017ce osoby spoza kr\u0119gu dworskiego, a nawet mo\u017cna by\u0142o go zakupi\u0107. Tytu\u0142y szlacheckie nadawali te\u017c cesarz i papie\u017c. Te drugie pocz\u0105tkowo tylko osobiste i do\u017cywotnie. Te pierwsze szybciej sta\u0142y si\u0119 dziedziczne, w linii m\u0119skiej. Hrabiowie uzyskali przywileje nominacyjne oraz prawo legitymizowania bastard\u00f3w.<\/span><\/p>\n

\"\"
Scena turniejowa. Fresk w Palazzo Communale, San Gimignano, fot. M.M.Wiszowaty<\/figcaption><\/figure>\n

Oko\u0142o 1000 r. zacz\u0119\u0142o si\u0119 tworzy\u0107 rycerstwo, kt\u00f3rego rozw\u00f3j przyspieszy\u0142 ruch krucjatowy. W szeregi w\u0142oskiego rycerstwa wchodzi\u0142a biedna szlachta, giermkowie, m\u0142odzie\u017c r\u00f3\u017cnych stan\u00f3w \u017c\u0105dna przyg\u00f3d, s\u0142awy i \u0142up\u00f3w, wreszcie – wolni obywatele miast pragn\u0105cy podwy\u017cszy\u0107 sw\u00f3j spo\u0142eczny status. Rycerstwu zawdzi\u0119czamy reform\u0119 szlachectwa i jego koncepcji. Z czasem kwesti\u0119 realnej w\u0142adzy jako wyr\u00f3\u017cnika szlachectwa zast\u0105pi\u0142y atrybuty zewn\u0119trzne – dobre maniery, odpowiednie zwi\u0105zki ma\u0142\u017ce\u0144skie, w\u0142asne \u0142awki i kaplice rodowe w ko\u015bcio\u0142ach oraz prywatne lo\u017ce w teatrach<\/span>.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"
Herb rodu Guardi del Cane na ramie obrazu “Zwiastowanie z Cestello” p\u0119dzla Sandro Boticellego. Obraz zam\u00f3wi\u0142 Benedetto di Ser Giovanni Guardi do klasztoru Cestello. Galeria degli Ufizzi, Florencja.<\/figcaption><\/figure>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Wspomniany wy\u017cej kryzys gospodarki miejskiej i ponowny popyt na ziemi\u0119 wp\u0142yn\u0105\u0142 tak\u017ce na\u00a0 powstanie w XVII-XVIII w. nowej strategii rod\u00f3w szlacheckich (tak\u017ce miejskich) polegaj\u0105cej na kumulacji maj\u0105tku w r\u0119kach najstarszego potomka. Upowszechni\u0142a si\u0119 zasada primogenitury przy dziedziczeniu tytu\u0142u i maj\u0105tku oraz tworzenie fideikomis\u00f3w. Ogromne znaczenie mia\u0142 wyb\u00f3r ma\u0142\u017conka dla najstarszego syna. Bywa\u0142o, \u017ce m\u0142odszego rodze\u0144stwa w og\u00f3le nie \u017ceniono\/wydawano za m\u0105\u017c. Dotyczy\u0142o to szczeg\u00f3lnie c\u00f3rek — posag oznacza\u0142 uszczuplenie maj\u0105tku rodowego, dlatego cz\u0119sto oddawano je do zakon\u00f3w, bo “wkupne” by\u0142o ni\u017csze od standardowego posagu. Wdowa mia\u0142a mo\u017cliwo\u015b\u0107 zamieszkania w domu ojca — co dawa\u0142o szans\u0119 na odzyskanie cz\u0119\u015bci posagu lub ponownie wyj\u015b\u0107 za m\u0105\u017c, co jednak grozi\u0142o konieczno\u015bci\u0105 oddania dzieci na wychowanie do rodziny zmar\u0142ego m\u0119\u017ca. M\u0142odsze rodze\u0144stwo mia\u0142o prawo, aby osi\u0105\u015b\u0107 w dobrach rodzinnych i otrzyma\u0107 skromn\u0105 rent\u0119 lub — robi\u0107 karier\u0119 na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119. Pierwszy scenariusz cz\u0119sto prowadzi\u0142 do obj\u0119cia funkcji pomocniczej – wychowawcy dzieci starszego brata, czasami \u015bwi\u0119ce\u0144 kap\u0142a\u0144skich i roli rodowego kapelana. <\/span><\/p>\n

Mo\u017cliwo\u015bci robienia kariery poza rodowym maj\u0105tkiem by\u0142o dla obrotnych jednostek w tym czasie ca\u0142kiem sporo – kariera wojskowa, duchowna (idea\u0142em by\u0142 kapelusz kardynalski wi\u0105\u017c\u0105cy si\u0119 z wysokim presti\u017cem i dochodem), prawnicza, uniwersytecka (obie wymaga\u0142y uko\u0144czenia studi\u00f3w), w zakonie rycerskim lub na dworze monarchy. W ostateczno\u015bci pozostawa\u0142a kariera lekarska lub notarialna — oceniane najni\u017cej. Szlachta w\u0142oska by\u0142a tradycyjnie bardzo aktywna na polu nauki i kultury. Uwa\u017ca si\u0119, \u017ce we W\u0142oszech XV-XVII w. ok. 60% ludzi pi\u00f3ra wywodzi\u0142o si\u0119 ze szlachty. P\u00f3\u017aniej nadal by\u0142 to bardzo wysoki odsetek — zar\u00f3wno szlachty ziemia\u0144skiej jak i patrycjatu.<\/span><\/p>\n

SZLACHTA HONOROWA<\/span><\/strong><\/p>\n

Jednym ze skutk\u00f3w nastania pa\u0144stw regionalnych by\u0142o pojawienie si\u0119 licznych lokalnych w\u0142adc\u00f3w, kt\u00f3rzy tworzyli dwory, nadawali szlachectwo i fundowali ordery. Istnia\u0142y liczne kategorie order\u00f3w — rycerskie, dynastyczne, religijne, zas\u0142ugi. Order monarszy zapewnia\u0142 priorytetowy dost\u0119p do dworu, uprzywilejowan\u0105 pozycj\u0119 towarzysk\u0105 i spo\u0142eczn\u0105, a czasami nawet uposa\u017cenie. Schy\u0142ek epoki przedzjednoczeniowej up\u0142ywa\u0142 pod znakiem likwidacji stosunk\u00f3w feudalnych i zmierzchu przywilej\u00f3w szlachty miejskiej oraz patrycjatu, kt\u00f3ry trwa\u0142 we W\u0142oszech od prze\u0142omu XVIII i XIX w. Zjednoczenie W\u0142och oznacza\u0142o likwidacj\u0119 wi\u0119kszo\u015bci order\u00f3w.<\/span><\/p>\n

\"\"
Sztuka W\u0142och od wiek\u00f3w wywiera\u0142a wp\u0142yw na sztuk\u0119 polsk\u0105, r\u00f3wnie\u017c w zakresie gust\u00f3w i estetyki. Na zdj\u0119ciu p\u0142yta nagrobna prymasa Jana Gruszczy\u0144skiego (zm. 1473) z jego rodowym herbem Poraj we w\u0142oskiej stylizacji renesansowej. P\u0142yt\u0119 z czerwonego marmuru, dzie\u0142o Jana Florentczyka z Ostrzyhomia, ufundowa\u0142 nast\u0119pca prymasa Gruszczy\u0144skiego, prymas Jan \u0141aski. [Gniezno, Katedra. Fot. M.M.Wiszowaty].<\/figcaption><\/figure>\n

Odt\u0105d szlachectwo posiada ju\u017c g\u0142\u00f3wnie honorowy, symboliczny i presti\u017cowy charakter. Znaczenie i wp\u0142ywy rod\u00f3w szlacheckich b\u0119d\u0105 wynika\u0142y g\u0142\u00f3wnie z sukces\u00f3w na innych polach — gospodarki, nauki oraz pozosta\u0142ych obszarach ciesz\u0105cych si\u0119 uznaniem spo\u0142ecznym. Szlachectwo b\u0119dzie ju\u017c g\u0142\u00f3wnie dodatkiem do tych osi\u0105gni\u0119\u0107 osobistych. R\u00f3wnie\u017c w samym statusie szlacheckim dojdzie do zmian — sukcesja szlachectwa dot\u0105d oparta g\u0142\u00f3wnie na zasadzie primogenitury rozszerzy si\u0119 na m\u0142odszych syn\u00f3w, a nawet na c\u00f3rki.<\/span><\/p>\n

\"\"
Herb genealogiczny rodu Sforza di Santa Fiora otoczony \u0142a\u0144cuchem Orderu Z\u0142otego Runa. Castello di Torrechiara (fot. M.M.Wiszowaty)<\/figcaption><\/figure>\n

Jak wspomniano, nie istnia\u0142a og\u00f3lnow\u0142oska instytucja uznaj\u0105ca, czy rejestruj\u0105ca rody szlacheckie i herby. Kolejni papie\u017ce namawiani do tego (argumentowano, \u017ce mo\u017ce to by\u0107 \u017ar\u00f3d\u0142o znacznych dochod\u00f3w dla Pa\u0144stwa Ko\u015bcielnego) — ostatecznie zawsze odmawiali.<\/span><\/p>\n

Najpopularniejszym sposobem potwierdzenia szlachectwa by\u0142 przez d\u0142ugi czas akces do Zakonu Malta\u0144skiego ciesz\u0105cego si\u0119 we W\u0142oszech i poza ich granicami wysokim szacunkiem. Specjalny formularz legitymacji szlachectwa dla kandydata do zakonu (\u015bwieckie cz\u0142onkostwo) zawiera\u0142 22 pytania, kt\u00f3re weryfikowa\u0142 specjalny urz\u0119dnik heraldyczny w asy\u015bcie dw\u00f3ch pomocnik\u00f3w. Sprawdzano szlachectwo w linii ojczystej i macierzystej (wymagano tzw. “16-tki herbowej” — czyli 16 przodk\u00f3w szlacheckich w linii macierzystej i ojczystej lub tylko w linii ojczystej, ale w\u00f3wczas – 32). Ustalano czy przodkowie pe\u0142nili typowo szlacheckie urz\u0119dy, czy na terenie sk\u0105d si\u0119 wywodzili lud \u0142atwo przenika\u0142 w szeregi szlachty, czy nie zajmowali si\u0119 zawodami miejskimi (rzemios\u0142em, kupiectwem), kt\u00f3re powodowa\u0142y utrat\u0119 szlachectwa (w tej kwestii ustanowiono wyj\u0105tek dla szlachty wywodz\u0105cej si\u0119 z Genui, Florencji, Sieny i Lukki).<\/span><\/p>\n

\"\"
Herb diuk\u00f3w d\u2019Alessandro z gwiazd\u0105 symbolizuj\u0105c\u0105 przynale\u017cno\u015b\u0107 do Zakonu Malta\u0144skiego. P\u0142askorze\u017aba na Palazzo d\u2019Alessandro w Neapolu, XVIII w. \u00a0[\u017ar\u00f3d\u0142o: http:\/\/www.nobili-napoletani.it\/Alessandro.htm<\/a>}<\/figcaption><\/figure>\n

W Wenecji ju\u017c w XIII w. pojawia si\u0119 regulacja, kt\u00f3ra ma na celu odr\u00f3\u017cnienie weneckiej elity, czyli patrycjatu od zwyk\u0142ych mieszczan, a tak\u017ce od weneckiej szlachty zamieszkuj\u0105cej na sta\u0142ym l\u0105dzie.<\/span><\/p>\n

\"\"
Alvise Vivarini (warsztat) “\u0141uk triyumfalny na cze\u015b\u0107 do\u017cy weneckiego Nicol\u00f3 Trono”, II po\u0142 XV w. Anio\u0142y trzymaj\u0105 tarcze w typowym dla w\u0142oskiej heraldyki renesansowej kszta\u0142cie ko\u0144skiej g\u0142owy.<\/figcaption><\/figure>\n


\nW 1720 r. powstaje pierwszy rejestr szlachty w Kr\u00f3lestwie Sabaudii, kt\u00f3ry uchodzi za podstaw\u0119 pierwszych og\u00f3lnow\u0142oskich przepis\u00f3w na temat szlachectwa. Ustalono, \u017ce istniej\u0105 trzy \u017ar\u00f3d\u0142a uzyskania szlachectwa (poza odziedziczeniem po przodkach): zakup odpowiedniego maj\u0105tku, nobilitacja decyzj\u0105 monarchy lub obj\u0119cie okre\u015blonego urz\u0119du.<\/span><\/p>\n

W II po\u0142. XVII w. po tym jak Cesarz Rzymski Narodu Niemieckiego nada\u0142 tytu\u0142 ksi\u0119cia Guglielmo Gonzadze wraz z prawem do kreowania hrabi\u00f3w i markiz\u00f3w rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 w Mantui proces nabywania przez patrycjat tytu\u0142\u00f3w arystokratycznych. Jednak pe\u0142na rejestracja mantua\u0144skiej szlachty nast\u0105pi\u0142a dopiero po 1775 r. gdy Austriacy powo\u0142ali tam Tribunale Araldico<\/em>.<\/span><\/p>\n

W Toskanii pomimo utworzenia Wielkiego Ksi\u0119stwa, panuj\u0105cy w nim ksi\u0105\u017c\u0119ta z rodu Medyceuszy tradycyjnie unikali radykalnych dzia\u0142a\u0144 i zachowywali pozory uszanowania tradycji toska\u0144skiej republiki, a wi\u0119c tak\u017ce uszanowania pozycji najbardziej wp\u0142ywowych rod\u00f3w miejskich. Toska\u0144ska definicja szlachty by\u0142a bardzo oryginalna, na skal\u0119 W\u0142och. Tworzyli j\u0105: cz\u0142onkowie dworu Medyceuszy, kawalerowie Orderu \u015bw. Stefana oraz — toska\u0144scy feuda\u0142owie. Faktycznie do arystokracji ksi\u0119stwa Toskanii w\u0142\u0105czono tak\u017ce rodziny, kt\u00f3rych cz\u0142onkowie pe\u0142nili w przesz\u0142o\u015bci najbardziej presti\u017cowe urz\u0119dy. Pozycja w hierarchii spo\u0142ecznej zale\u017ca\u0142a od ilo\u015bci i jako\u015bci urz\u0119d\u00f3w, jakie rodzina obsadzi\u0142a w przesz\u0142o\u015bci. W\u015br\u00f3d ok. 1000 takich rodzin urz\u0119dniczych, najwy\u017csz\u0105 pozycj\u0119 posiada\u0142o ok. 300.<\/span><\/p>\n

\"\"
Charakterystyczna korona rangowa wielkich ksi\u0105\u017c\u0105t Toskanii z florenck\u0105 lili\u0105. Katedra w Pizie (Fot. M. M. Wiszowaty)<\/figcaption><\/figure>\n

Organizacja szlachty Pa\u0144stwa Ko\u015bcielnego by\u0142a z\u0142o\u017cona. Tworzyli j\u0105 krewni papie\u017ca, feuda\u0142owie oraz kardyna\u0142owie i cz\u0142onkowie ich rodzin.<\/span><\/p>\n

W Mediolanie tradycyjnie du\u017ce znaczenie posiada\u0142 patrycjat. Obcy w\u0142adcy — najpierw Hiszpanie w XVII w., a potem Austriacy — w\u0142\u0105czyli wp\u0142ywowe rody patrycjuszowskie do tworzonych przez siebie najwy\u017cszych organ\u00f3w administracyjnych, ale tak\u017ce kreowali now\u0105 szlacht\u0119 mediola\u0144sk\u0105.<\/span><\/p>\n

W Kr\u00f3lestwie Neapolu by\u0142o do pewnego stopnia podobnie jak w Mediolanie, z tym, \u017ce patrycjat odgrywa\u0142 tam zawsze mniej istotn\u0105 rol\u0119. W po\u0142udniowych W\u0142oszech rola feuda\u0142\u00f3w i szlachty ziemia\u0144skiej by\u0142a zawsze o wiele wi\u0119ksza, a patrycjatu – mniejsza. Dodatkowo, szeregi szlachty neapolita\u0144skiej na odpowiednich szczeblach jej hierarchii uzupe\u0142nia\u0142a szlachta wywodz\u0105ca si\u0119 z pa\u0144stwa, z kt\u00f3rego pochodzi\u0142 aktualny monarcha panuj\u0105cy na tym terenie (g\u0142\u00f3wnie — z Hiszpanii).<\/span><\/p>\n

KR\u00d3LESTWO W\u0141OCH<\/span><\/strong><\/p>\n

Nastanie Kr\u00f3lestwa W\u0142och pod ber\u0142em dynastii sabaudzkiej oznacza\u0142o tak\u017ce zmiany w statusie szlachty i pojawienie si\u0119 formalnej kategorii szlachty w\u0142oskiej. Art 79 Statutu Alberty\u0144skiego – karty konstytucyjnej, kt\u00f3rej obowi\u0105zywanie obj\u0119\u0142o ca\u0142e W\u0142ochy stanowi\u0142:<\/span><\/p>\n

“Tytu\u0142y szlacheckie przys\u0142uguj\u0105 tym, kt\u00f3rzy s\u0105 do nich uprawnieni. Kr\u00f3l mo\u017ce nadawa\u0107 nowe.”<\/span><\/p>\n

Doktryna prawa szlacheckiego uzna\u0142a wi\u0119c, \u017ce nadal obowi\u0105zuj\u0105 szczeg\u00f3\u0142owe zasady szlachectwa obowi\u0105zuj\u0105ce dawniej w poszczeg\u00f3lnych pa\u0144stwach regionalnych – w\u0142a\u015bciwe dla danego tytu\u0142u czy statusu.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Nieoczekiwanie kr\u00f3lowie w\u0142oscy zacz\u0119li tworzy\u0107 w formie dekret\u00f3w monarszych now\u0105 regulacj\u0119 prawn\u0105 szlachectwa W\u0142och. W 1869 r. utworzono Rad\u0119 Heraldyczn\u0105 (Consulta Araldica), kt\u00f3rej pocz\u0105tkowo powierzono zadanie opiniowania wniosk\u00f3w o nadanie szlachectwa i order\u00f3w, a wkr\u00f3tce tak\u017ce prowadzenie rejestru nada\u0144, w tym rejestru szlachty – tzw. Libro d’Oro della Nobilt\u00e0 Italiana (Z\u0142ota Ksi\u0119ga Szlachty W\u0142oskiej).<\/em>\u00a0W kolejnych dekretach ustanowiono Regulamin Rady (1870, 1888, 1896) oraz zasady dowodzenia szlachectwa w celu jego zatwierdzenia i rejestracji. Szlacht\u0119 w\u0142osk\u0105 podzielono na 8 kategorii: ksi\u0105\u017c\u0119ta, diukowie, markizowie, hrabiowie, baronowie, szlachcice, kawalerowie i patrycjusze. Szlachcic i patrycjusz nie byli tytu\u0142ami w klasycznym rozumieniu, a raczej kategoriami szlachectwa. W odniesieniu do najstarszych nada\u0144 zezwolono tak\u017ce na u\u017cywanie tytu\u0142u wicehrabiego. Rozwi\u0105zaniem nowatorskim na skal\u0119 Europy by\u0142 przepis art. 20 dekretu z 1870 r., kt\u00f3ry ustanawia\u0142 zasad\u0119, \u017ce w rodzinach, w kt\u00f3rych tytu\u0142 przechodzi w oparciu o zasad\u0119 primogenitury, m\u0142odsi synowie maj\u0105 prawo do u\u017cywania w dokumentach tytu\u0142u “Szlachcic” (Nobile) z dodaniem wzmianki o pe\u0142nym brzmieniu nazwiska, predykatu i tytu\u0142u w wersji u\u017cywanej przez najstarszego w hierarchii przedstawiciela rodu (najstarszego brata lub ojca). We W\u0142oszech przed zjednoczeniem funkcjonowa\u0142a jedynie kurtuazyjna tytulatura dla m\u0142odszych syn\u00f3w z rodzin szlacheckich, np. w Piemoncie – Cavaliere, na Sardynii i w Lombardii – Don, a w rodzinach ksi\u0105\u017c\u0119cych i diukowskich w Lacjum, na Sycylii i cz\u0119\u015bci Toskanii, gdzie stosowano prawo longobardzkie – tytu\u0142 + nazwisko (ewentualnie tak\u017ce imi\u0119).<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

W 1880 r. S\u0105d Kasacyjny rozstrzygaj\u0105c kwesti\u0119 charakteru prawnego aktu kr\u00f3lewskiego o odnowieniu szlachectwa stwierdzi\u0142, \u017ce nie jest to akt sprawiedliwo\u015bci, ale \u0142aski. Tytu\u0142 zostaje zr\u00f3wnany z innymi odpowiednikami swojej rangi nie wymagaj\u0105cymi odnowienia – ale nie jest im w pe\u0142ni r\u00f3wny.<\/span><\/p>\n

Przy nowych nadaniach szlachectwa stosowano generalnie zasad\u0119 (od kt\u00f3rej bywa\u0142y wyj\u0105tki), \u017ce tytu\u0142 dziedziczy\u0107 b\u0119dzie tylko najstarszy syn, z prawem m\u0142odszych braci do stosowania w dokumentach tytu\u0142u “Nobile”. W 1926 r. potwierdzono brak prawa kobiet do dziedziczenia i przekazywania tytu\u0142u w linii \u017ce\u0144skiej, a tak\u017ce prawa do tytu\u0142u dla dzieci adoptowanych. W 1929 r. wydano akt jednolity regulacji szlacheckich w Kr\u00f3lestwie W\u0142och.<\/span><\/p>\n

Co ciekawe, na mocy art. 79 Statutu Alberty\u0144skiego wszystkie dekrety dotycz\u0105ce szlachectwa dawnego, sprzed zjednoczenia W\u0142och by\u0142y niewa\u017cne ipso facto<\/em>. Statut wyra\u017anie stanowi\u0142, \u017ce utrzymuje si\u0119 wa\u017cno\u015b\u0107 nada\u0144 i tytu\u0142\u00f3w szlacheckich. Odmienne regulacje zawarte w dekretach (a np. przewidywa\u0142y one uznanie tylko tego dawnego szlachectwa, kt\u00f3re rodzina mo\u017ce udokumentowa\u0107 w minimum 4 pokoleniach wstecz) – by\u0142y wi\u0119c niewa\u017cne, bo niezgodne z konstytucj\u0105 Kr\u00f3lestwa.<\/span><\/p>\n

W okresie faszyzmu relacje szlachty i arystokracji z w\u0142adz\u0105 nabra\u0142y dystansu, chocia\u017c w rz\u0105dzie Mussoliniego tek\u0119 ministra spraw zagranicznych powierzono hrabiemu Ciano. W tym okresie uda\u0142o si\u0119 wi\u0119kszo\u015bci w\u0142oskiej szlachty ziemia\u0144skiej utrzyma\u0107 wielk\u0105 w\u0142asno\u015b\u0107 ziemsk\u0105, poniewa\u017c nie przeprowadzono g\u0142\u0119bokiej reformy rolnej, jak w wielu krajach Europy.<\/span><\/p>\n

Przez prawie dwa lata mi\u0119dzy upadkiem Kr\u00f3lestwa W\u0142och, a ustanowieniem Republiki W\u0142oskiej, podejmowano pr\u00f3by potwierdzenia tytu\u0142\u00f3w na mocy dekret\u00f3w kr\u00f3lewskich. Wiele z tych pr\u00f3b zako\u0144czy\u0142o si\u0119 powodzeniem wnioskodawc\u00f3w, r\u00f3wnie\u017c z uwagi na lu\u017aniejsze podchodzenie urz\u0119dnik\u00f3w do tych uznawanych za archaiczne kwestii w obliczu tworz\u0105cego si\u0119 nowego, republika\u0144skiego porz\u0105dku. Niekt\u00f3re legitymacje szlachectwa uda\u0142o si\u0119 przeprowadzi\u0107 nawet przez s\u0105dami powszechnymi. Te p\u00f3\u017ane legitymacje s\u0105 dzisiaj uwa\u017cane za kontrowersyjne i traktowane z rezerw\u0105.<\/span><\/p>\n

REPUBLIKA W\u0141OSKA<\/span><\/strong><\/p>\n

W art. XIV przepis\u00f3w przej\u015bciowych Konstytucji Republiki W\u0142oskiej z 27 grudnia 1947 r. stwierdzono, \u017ce:<\/span><\/p>\n

Tytu\u0142\u00f3w szlacheckich nie uznaje si\u0119.<\/em><\/span>
\nNazwy zwi\u0105zane z tytu\u0142ami istniej\u0105cymi przed 28 pa\u017adziernika 1922 r. uwa\u017cane s\u0105 za cz\u0119\u015b\u0107 sk\u0142adow\u0105 nazwiska.<\/em><\/span>
\nZakon \u015bw. Maurycego jest zachowany jako fundacja szpitalna i dzia\u0142a w spos\u00f3b okre\u015blony przez ustaw\u0119.<\/em><\/span>
\nUstawa reguluje zniesienie Rady Heraldycznej.<\/em><\/span><\/p>\n

W\u015br\u00f3d cz\u0119\u015bci w\u0142oskich rodzin szlacheckich rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 swoisty wy\u015bcig z czasem o dopisanie w aktach stanu cywilnego i dokumentach nazwiska z dodaniem predykat\u00f3w feudalnych, kt\u00f3re nawi\u0105zywa\u0142y do tytu\u0142\u00f3w arystokratycznych. Jako dowody zasadno\u015bci tych roszcze\u0144 przedstawiano opinie ekspert\u00f3w z dziedziny genealogii, heraldyki i prawa szlacheckiego, ale tak\u017ce zwyk\u0142e opinie konsultant\u00f3w, nierzadko o znikomej warto\u015bci merytorycznej. Ostatecznie w 1967 r. w\u0142oski Trybuna\u0142 Konstytucyjny uzna\u0142, \u017ce tytu\u0142y, o kt\u00f3rych wspomina przepis Konstytucji z 1947 r. to te, kt\u00f3re figurowa\u0142y w oficjalnym rejestrze dawnego Kr\u00f3lestwa W\u0142och, a ewentualne zmiany czy decyzje dotycz\u0105ce innych tytu\u0142\u00f3w wymagaj\u0105 decyzji premiera.<\/span><\/p>\n

Luk\u0119 powsta\u0142\u0105 po likwidacji Rady Heraldycznej oraz monarchii wype\u0142ni\u0142y organizacje szlacheckie powsta\u0142e pod rz\u0105dami republiki.<\/span><\/p>\n

ZWI\u0104ZEK SZLACHTY W\u0141OSKIEJ<\/span><\/strong><\/p>\n

W 1958 r. w Turynie powsta\u0142 Zwi\u0105zek Szlachty W\u0142oskiej (Corpo della Nobilta Italiana). Zwi\u0105zek posiada 13 komisji odpowiadaj\u0105cych regionalnym organizacjom szlachty w Piemoncie (Piemont i Dolina Aosty), Ligurii, Lombardii, Wenecji Euganejskiej, Trydencie, Wenecji Julijskiej Istrii i Dalmacji, Parmie i Piacenzy, Modenie i Reggio-Emilia, Toskanii, Romanii, Lacjum-Umbrii-Marchii, Prowincji neapolita\u0144ska (Kampania, Abruzja, Molise, Apulia, Basilicata, Kalabria) oraz Sycylii. W 2010 r. Zwi\u0105zek opu\u015bci\u0142a regionalna organizacji szlachecka z Sardynii.<\/span><\/p>\n

\"\"
Rocznik szlachty i arystokracji Prowincji Neapolu, publikowany przez komisj\u0119 heraldyczno-genealogiczn\u0105 Zwi\u0105zku Szlachty W\u0142oskiej, w\u0142a\u015bciw\u0105 dla prowincji neapolita\u0144skiej, 2019<\/figcaption><\/figure>\n

Komisje rozpatruj\u0105 w pierwszej instancji wnioski o rejestracj\u0119 (uznanie) szlachectwa lub tytu\u0142u. W razie pozytywnej weryfikacji, decyzj\u0119 wydaje Naczelny Zarz\u0105d Heraldyczny (Giunta Araldica Centrale<\/em>). Odwo\u0142ania od decyzji odmownej lub ewentualne zastrze\u017cenia komisji rozpatruje Narodowa Komisja Heraldyczna (Consiglio Araldico Nazionale<\/em>).<\/span><\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

Zaproszenie na bal charytatywny organizowany przez ko\u0142o m\u0142odzie\u017cowe Zwi\u0105zku Szlachty W\u0142oskiej<\/span><\/em><\/span><\/p>\n

Zwi\u0105zek stosuje regulacj\u0119 heraldyczn\u0105 ustanowion\u0105 w dekrecie kr\u00f3lewskim z 1943 r. (kt\u00f3ry praktycznie nigdy nie zd\u0105\u017cy\u0142 wej\u015b\u0107 w \u017cycie), z kt\u00f3rym cz\u0119\u015b\u0107 organizacji regionalnych si\u0119 nie zgadza — w praktyce Zwi\u0105zek przeprowadza wi\u0119c tylko weryfikacj\u0119 wst\u0119pn\u0105, a merytoryczna decyzja dotycz\u0105ca uznania i rejestracji nale\u017cy do organizacji regionalnych.<\/span><\/p>\n

\"\"
Oficjalny Biuletyn Zwi\u0105zku Szlachty W\u0142oskiej ukazuje si\u0119 co 5 lat. Zawiera m.in. informacje o szlachcie odnotowanej w oficjalnym rejestrze Zwi\u0105zku oraz rejestrach regionalnych organizacji szlacheckich.<\/figcaption><\/figure>\n

Og\u00f3lne zasady s\u0105 zgodne z art. 7-9 Dekretu z 1943 r.:<\/span><\/p>\n